We noemen het gelijk verdeeld. Waarom ligt er dan nog zoveel op mijn bordje?

We noemen het gelijk verdeeld. Waarom ligt er dan nog zoveel op mijn bordje? Hij doet meer dan zijn vader. Echt. Hij verschoont luiers. Kookt. Staat langs het zwembad bij zwemles. Hij wil een betrokken vader zijn.

Ik heb het over de mannen van onze generatie. De millennials, die het stukken beter doen dan de de genaraties ervoor. En toch, voelt het nog altijd niet in balans.

Sjoerd, mijn partner, werkt meer dan zestig uur per week als keeperstrainer op het hoogste niveau in het betaald voetbal. Voor hem betekent dat: druk. Presteren. Zelden een dag vrij.

Voor mij betekent dat:

• Zo’n zestien uur per week huishouden (thank God voor onze wekelijkse schoonmaakster, die daarnaast ook nog wat oppakt)
• Vierentwintig uur bouwen aan mijn bedrijven
• Solliciteren voor financiële stabiliteit
• En fulltime zorg voor onze dochter

En elke als ik die optelsom weer maak, voel ik vermoeidheid en mentale ongelijkheid. Ja, hij heeft een drukke baan, maar uiteindelijk hoeft hij maar vrijwel 1 bal hoog te houden. Ik daarentegen, moet vaak jongleren met meerdere.

Het moment dat het zichtbaar werd

Romée was laatst een week ziek. En stak mij aan. Er was niemand die het kon overnemen. Dus bij ons betekent dat: ziek zijn = doorgaan. Af en toe leunen op opa en oma, maar geen echte rust.

Toen ik weer was opgekrabbeld, ging ik het gesprek aan. Niet vanuit verwijt, maar vanuit realiteit en behoeften.

Ik zei dat ik meer support nodig had. Niet om minder te doen. Maar om het beter te kunnen dragen. Zijn antwoord was helaas niet waar ik op hoopte, maar wel eerlijk: “Het spijt me Deb. Ik kan dat nu niet geven. Ik ben continu gesloopt.”

En ja dat geloof ik. Maar wat doe je als jij iets nodig hebt en je partner kan het op dat moment niet geven?

Waar het schuurt (en waarom tellen niet helpt)

Bij ons is het op dit moment niet gelijk verdeeld. Niet omdat we dat zo bedacht hebben. Niet omdat hij niet wil. Maar omdat zijn werk nu alles vraagt en op dit moment onze vaste lasten draagt. En dat betekent automatisch dat er meer bij mij terechtkomt als het gaat om zorg en huishouden.

Meer regelen. Meer schakelen. Meer opvangen. Dat is onze realiteit. En misschien is dát wat het ingewikkeld maakt. Want ik begrijp het. Ik zie zijn inzet. Ik weet dat hij zijn best doet. Maar begrip neemt mijn vermoeidheid niet weg.

De les die ik niet wilde zien

Op Bali leerde ik iets dat ontzettend confronterend, maar waardevol was: het enige waar je invloed op hebt, is jezelf.

Ik kan de situatie waar we inzitten nu niet direct veranderen. En hem volledig verantwoordelijk stellen zou onze relatie niet leuker maken. Blijven hopen dat het lichter wordt, put me uit. Dus wat overblijft, is er toch voor zorgen dat ik structureel ruimte inbouw voor herstel. Iets wat echt niet altijd lukt, maar wat ik echt probeer te doen.

Zo probeer ik minimaal 3 keer per week een uur te wandelen in de natuur, rondom ons huis. Ik zet geregeld opa’s en oma’s en gun mezelf soms een massage, afspraak met de nagelsalon of een uitgebreide lunch met een vriendin. Iets wat alleen van mij is en waar ik me tegenwoordig echt niet meer schuldig over voel.

Ik weet: ik ben goed in dragen, in vooruitdenken, in ‘ik regel het wel’. Sterker nog: ik ben niet alleen de planner. Ik bén de planner. Met pushmeldingen. En dat is sterk. Maar eerlijk zijn naar jezelf, jezelf af en toe op één zetten en ruimte maken voor jezelf zónder schuldgevoel is eigenlijk nog veel krachtiger!

Drie dingen waar ik steeds beter in wordt omdat ik leer te accepteren

• Ik wacht niet tot mijn emmertje overloopt, maar geef eerder mijn grens aan.
• Ik laat sommige dingen bewust liggen, omdat perfectie geen liefde is.
• Ik wacht niet tot mijn partner mijn gemis oplost, maar plan zelf momenten voor een kleine reset.

Het is misschien niet de perfecte oplossing. Maar het maakt de situatie dragelijker. En als jij dit leest en denkt: “Ja. Er ligt bij mij ook meer op mijn bordje dan ik toe wil geven.”

Dan ben je niet ondankbaar. Niet zwak. En ook niet alleen. Je zit midden in een generatie die en-en probeert te leven: ambitie én moederschap. gelijkheid én emotionele diepte. sterk zijn én verlangen naar steun. En dat is soms zwaar. Maar zwaar betekent niet dat je faalt. Vaak betekent het dat je mag bijsturen.

Wil je meer van dit soort eerlijke verhalen lezen?

Niet wekelijks. Wel wanneer ik echt iets te delen heb. Persoonlijker. Praktischer. En met kleine oefeningen ter inspiratie. Laat dan je gegevens achter en wees welkom.