Hij is zeven. Zij is vier. En ze willen trouwen…

Er zijn zinnen waarvan je weet dat ze ooit gaan komen. “Mama, mag ik zelf mijn brood smeren?” “Mama, waarom moet ik eigenlijk naar school?” Maar deze had ik niet zien aankomen… “Mama… ik ga met Jesse trouwen”

We zaten op de bank na schooltijd thee te drinken. Vier jaar. Juni wordt ze vijf. Haar haren half uit de vlecht, haar knieën nog vol speelpleinvlekken. En daar was het ineens: verliefdheid. Op een jongetje uit haar klas, dat notabene net 7 is geworden. Ze wil met hem trouwen. Ze heeft kriebeltjes in haar buik. En ze hebben binnenkort hun eerste “afspraakje”. Ik verslikte me bijna in mijn thee.

Aan de eettafel werd ook Papa geïnformeerd en direct keken we elkaar aan. Het werd een stil gesprek zonder woorden, maar onze ogen zeiden genoeg: is dit niet… snel? Is dit niet een béétje vroeg? Moeten we hier iets van vinden? We vonden er van alles van. Een beetje ongemakkelijk. Een beetje onwennig. Een beetje: help, ze is pas vier!

En tegelijkertijd wisten we ook: dit is geen volwassen liefde. Dit is geen toekomstplanning. Dit is een kinderhart dat iets nieuws ontdekt. En dat is eigenlijk alleen maar mooi.

Ze vertelde het alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Hij is lief. Hij heeft mooie blauwe ogen en hij had haar een speciaal cadeautje gegeven op zijn verjaardag. Dat was blijkbaar genoeg.

Een zomerjurkje in februari

En om daar nog een schepje bovenop te doen, kwam daar gisteren de vraag: “mama, mag ik er mooi uitzien als ik met Jesse ga spelen en mag ik mijn zomerjurkje aan, terwijl; we nog in februari zitten?”. Ze zei het zo serieus, alsof ze zich voorbereidde op een staatsbanket in plaats van een speelafspraak met Duplo en rozijntjes. Oh help, waar gaat dit naartoe dacht ik gelijk, en tegelijkertijd raakte het me nog meer. Niet omdat ze verliefd is, maar omdat ze zich bewust is van hoe ze zich voelt, mooi wil zijn en gezien wil worden.

Onze volwassen projecties

Desalniettemin vinden Sjoerd en ik er nogal wat van. Dat is ook zo’n zin die je pas begrijpt als je ouder wordt. Je krijgt er namelijk niet alleen een kind bij. Je krijgt er ook een complete set extra emoties bij. Gratis. Niet te retourneren. Wij vinden haar vooral nog te klein. Te klein voor kriebels. Te klein voor prinsen op witte paarden. We zeiden nog tegen elkaar: samen spelen is prima, maar ze gaan toch echt niet met z’n tweeën naar boven! Alsof ze daar stiekem zouden gaan tongzoenen of zo. En dat is dus het moment waarop je jezelf hoort praten en denkt: Debby. Ze kunnen nog niet eens fatsoenlijk hun eigen veters strikken..

En Romée kennende is het vooral verliefd zijn op het verliefd zijn. Net als in de Disneyfilms. Waarschijnlijk voelt ze zich speciaal door deze jongen. Niet omdat hij “de ware” is, maar omdat hij háár heeft uitgekozen om een cadeautje te geven. Omdat hij haar zag.

En precies daar zit mijn ongemak. Niet in Jesse. Maar in het besef dat dit het begin is van iets wat je niet kunt tegenhouden. Vandaag is het een zomerjurkje in februari. Morgen is het: “Mama, mag ik lipgloss naar school?” En voor je het weet sta je in een paskamer te onderhandelen over een topje dat volgens haar “echt kan” en volgens jou “echt niet”, terwijl je allebei precies weet dat het daar niet over gaat. Het gaat over gezien worden. Over erbij horen. Over de vraag die onder al die fases ligt en waar we als volwassenen soms ook nog steeds mee rondlopen: Ben ik leuk genoeg?

En dat is het moment waarop je als ouder twee dingen tegelijk voelt. Je wil haar beschermen tegen alles wat ooit pijn kan doen. En je wil haar ook niet leren dat gevoel iets is om te wantrouwen. Dus ik probeer het klein te houden. Ik zal zeggen: “Natuurlijk mag je je mooi voelen, ik zal dat jurkje pakken en ik laat haar draaien voor de spiegel en zorgen dat ze straalt. Verliefdheid is immers ook om van te genieten.

En straks?

Straks spelen ze waarschijnlijk met Duplo. Rennen ze door de tuin. Vergeten ze halverwege waarom ze ook alweer wilden trouwen. En wij? Wij wennen. Aan het idee dat ons kleine meisje groeit. Dat ze gevoelens ontwikkelt. Dat ze zichzelf begint te zien door de ogen van een ander. Dat is misschien wel de echte fase waar wij doorheen moeten. Dus ja. Zij mag haar kriebels voelen en dromen over trouwen op vierjarige leeftijd. En wij mogen leren loslaten. In kleine stapjes. Te beginnen met een zomerjurkje op een vrijdagmiddag.

Moeder zijn is niet alleen zorgen. Het is ook toekijken. En soms een beetje slikken. Maar vooral: genieten van de puurheid waarmee kinderen liefhebben. Zonder voorwaarden, maar gewoon omdat hun hart het zegt.